Liver transplantation for hepatocellular carcinoma: Lessons learned from six years of experience

Aim: Liver transplantation (LT) remains the best treatment option for hepatocellular carcinoma (HCC). Patient selection is crucial and debated ever since the emerging of the Milan criteria in 1996. As live donor LT being more routinely performed worldwide, numerous new and/or expansions of the original criteria have been suggested to allow more patients to benefit from this superior treatment modality. This study aims to contribute to ever-growing data in search for better coverage of patients with acceptable outcomes. Materials and Methods: Medical recordings of 187 adult patients who underwent LT for HCC in a 6-year period were retrospectively collected. Patients were classified by Milan and UCSF criteria. Survival times as well as tumor, liver disease and recurrence related data were recorded for each patient and the outcomes were statistically analyzed. Results: Factors significantly affecting recurrence and survival were histologic differentiation, number and the size of the tumor and the presence of vascular invasion. Serum alpha-fetoprotein levels did not significantly affect outcomes. Among the patients exceeding both of the criteria, having a total tumor size of less than 160 mm was significantly associated with better outcomes (p=0,007). Conclusion: In conclusion, HCC patients having tumors with vascular invasion, poor differentiation, exceeding 6 in number and 160 mm in total diameter demonstrate higher recurrence rates and worse outcomes.

Amaç: Karaciğer nakli (KN), hepatosellüler karsinom (HSK) için en iyi tedavi seçeneği olmaya devam etmektedir. Milano kriterlerinin ortaya çıktığı 1996 yılından bu yana, hasta seçimi çok önem kazanmıştır ancak bu kriterlerin kısıtlayıcılığı tartışılmaktadır. Canlı vericili KN dünya çapında artık daha rutin bir şekilde yapıldığından, daha fazla hastanın bu tedaviden faydalanabilmesi için orijinal kriterlere ek olarak birçok yeni kriter ve / veya bu kriterlerin genişletilmiş versiyonları literatürde önerilmektedir. Bu çalışma, KN ile kabul edilebilir sonuçlar elde edilen hastaların sayısını artırmak için literatürdeki her gün daha da büyüyen dataya katkıda bulunmayı amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Altı yıllık bir sürede HSK için KN uygulanan 187 yetişkin hastanın tıbbi kayıtları retrospektif olarak toplandı. Hastalar Milan ve UCSF kriterlerine göre sınıflandırıldı. Her hasta için sağ kalım süreleri, tümör, karaciğer hastalığı ve nüks ile ilgili veriler kaydedildi ve sonuçlar istatistiksel olarak analiz edildi. Bulgular: Nüks ve sağ kalımı önemli ölçüde etkileyen faktörler histolojik farklılaşma, tümörün sayısı ve büyüklüğü ve vasküler invazyon varlığı olarak saptandı. Serum alfa-fetoprotein düzeylerinin sonuçları önemli ölçüde etkilemediği görüldü. Her iki kriteri de aşan hastalar arasında, toplam tümör boyutu 160 mm'den az olan hastaların sonuçları anlamlı derecede daha iyi olarak saptandı (p = 0,007). Sonuç: Sonuç olarak, vasküler invazyon, kötü diferansiasyon, 6’dan fazla odak ve 160 mm'yi aşan tümörü olan HSK hastaları daha yüksek nüks oranları ve daha kötü sonuçlar göstermektedir.