Tiroid nodüllerinin benign ve malign ayırıcı tanısında gerçek zamanlı elastografinin etkinliğinin araştırılması

Aim: The aim of this study was to evaluate the efficiency of real-time elastography (RTE) in the differential diagnosis of thyroid nodules. Materials and Methods: Fifty-two patients with 60 thyroid nodules were included in this study. Real-time elastography examinations were performed on the axial and longitudinal planes. Elastography images were classified between score 1 (whole nodule is soft) and score 5 (hardness in whole nodule and surrounding tissues). Nodules with scores of 1, 2 and 3 were considered benign, and nodules with scores of 4 and 5 were considered malignant. Nodule-to-sternocleidomastoid and thyroid tissue-to-nodule strain ratios (SR) were calculated. The nodules were evaluated by means of size, echogenicity, border, presence of halo and microcalcifications. Elasticity scores and mean strain ratios of all nodules were compared with the cytological or histopathological diagnosis. Results: Forty-three of all cases were benign, and seventeen were malignant. Hypoechogenicity, microcalcifications and absence of halo were statistically related but irregular margins, and a high elasticity score were not statistically related to malignancy. The diagnostic performance of strain ratio was found insignificant. Nodule echogenicity had the highest accuracy among all nodule characteristics. Conclusion: Diagnostic performance of real-time elastography in the differentiation of benign and malignant thyroid nodules is suboptimal. Real-time elastography is not an alternative to gray scale ultrasound.

Amaç: Çalışmamızın amacı tiroid nodüllerinin benign-malign ayırıcı tanısında gerçek zamanlı elastografinin (GZE) etkinliğinin araştırılmasıdır. Gereç ve yöntem: Araştırmaya 52 olgudaki 60 tiroid nodülü dahil edildi. Nodüller boyut, ekojenite, kontur özellikleri, halo ve mikrokalsifikasyon varlığı açısından değerlendirildi. Aksiyel ve longitudinal planlarda gerçek zamanlı elastografi incelemeleri gerçekleştirildi. Elastografi görüntüleri skor 1 (nodülün tamamı yumuşak) ile skor 5 arasında (nodülün tamamı ve çevre dokularda sertlik) sınıflandırıldı. Skor 1, 2 ve 3 nodüller benign, skor 4 ve 5 olan nodüller malign olarak kabul edildi. Nodül/sternokleidomastoid kası ve tiroid dokusu/nodül gerinim oranları hesaplandı. Tüm nodüllerin elastografi skorları ve ortalama gerinim oranları sitolojik ve histopatolojik tanı ile karşılaştırıldı. Bulgular: Tüm olguların 43'ü benign, 17'si maligndi. Malignite tanısında nodül ekojenitesi doğruluğu en yüksek olan özellikti. Hipoekojenite, mikrokalsifikasyon ve halo yokluğu ile malignite arasında istatistiksel olarak anlamlı ilişki saptandı. Yüksek elastisite skoru ile malignite arasında istatistiksel anlamlı ilişiki saptanmadı. Gerinim oranının diagnostik ROC eğrisi analizi önemsiz bulundu. Sonuç: Tiroid nodüllerinin benign-malign ayrımında gerçek zamanlı elastografinin tanısal performansı suboptimaldir. Gerçek zamanlı elastografi gri skala ultrasona alternatif olabilecek bir yöntem değildir.