Distal adding-on in Lenke 1–2 adolescent idiopathic scoliosis: A focused analysis of the Lenke 1a subgroup

Amaç: Distal adding-on (DOA), adölesan idiyopatik skolyozda (AİS) torakolomber füzyon sonrası önemli bir postoperatif sorundur; ancak bunun mekanik belirleyicileri, özellikle sagital spinopelvik kompanzasyonun rolü, tam olarak anlaşılamamıştır. Gereç ve Yöntem: En az 2 yıllık takibi olan Lenke tip 1 ve 2 AİS hastaları incelendi. Biyomekanik başarısızlık modellerini izole etmek ve karıştırıcı değişkenleri en aza indirmek amacıyla, Lenke 1A alt grubunda (n=21) hedefe yönelik, keşifsel bir analiz yapıldı. Kohorttaki düşük olay sayısı nedeniyle, kesin ilişkili faktörlerden ziyade öncü "radyografik sinyalleri" tanımlamak için keşifsel bir yöntem olarak Firth penalized logistik regresyon kullanıldı. Bulgular: 72 hastayı analiz ettik ve %6,9'unda (n=5) distal adding-on (DOA) geliştiğini saptadık. Lenke 1A alt grubunun (n=21) ön analizi, potansiyel bir başarısızlık modelini ortaya koydu: 3 DOA olayının tamamı, en alt enstrümante vertebra (LIV) "last touched vertebra" (LTV- son temas eden vertebra) seviyesine yerleştirildiğinde gerçekleşti. Buna karşılık, füzyonu bu noktanın ötesine uzatmak, bu sonuç riskinin azalmasıyla ilişkiliydi (p=0,030). Ayrıca, potansiyel bir "uyarı işareti" belirledik: DOA gelişen hastalar, ameliyat sonrası dönemde, DOA gelişmeyenlere göre daha düşük pelvik tilt gösterdiler (-3,67° ± 12,50°'ye karşı 8,39° ± 6,41°, p=0,016). Sonuç: DOA, nadir görülen ancak önemli bir klinik sorun olmaya devam etmektedir. Keşifsel bulgularımız, LTV'nin Lenke 1A alt tiplerinde tek başına yetersiz bir referans noktası olabileceğini ve pelvik anteversiyonun potansiyel başarısızlık için mekanik bir uyarı işareti görevi görebileceğini düşündürmektedir. Bu gözlemler, LIV seçiminde daha kapsamlı, üç boyutlu bir yaklaşıma duyulan ihtiyacı vurgulamakta ve ileriye dönük (prospektif) daha fazla doğrulama çalışması gerektirmektedir.

Aim: Distal adding-on (DOA) is an important postoperative concern after thoracolumbar fusion in adolescent idiopathic scoliosis (AIS); however, its mechanical drivers, particularly the role of sagittal spinopelvic compensation, remain poorly understood. Materials and Methods: We reviewed Lenke type 1 and 2 AIS patients with a minimum 2-year follow-up. To isolate biomechanical failure patterns and minimize confounding variables, a targeted, exploratory analysis was performed on the Lenke 1A subgroup (n=21). Firth penalized logistic regression was utilized as an exploratory method to identify preliminary "radiographic signals" rather than definitive associated factors, given the low-event nature of the cohort. Results: We analyzed 72 patients and found that 6.9% (n=5) experienced distal adding-on (DOA). A preliminary analysis of the Lenke 1A subgroup (n=21) revealed a potential failure pattern: all 3 DOA events occurred when the lowest instrumented vertebra (LIV) was placed at the last touched vertebra (LTV) level. Conversely, extending the fusion beyond this point was associated with a reduced risk of this outcome (p=0.030). Additionally, we identified a potential 'warning sign': patients who developed DOA showed a more anteverted pelvic tilt after surgery compared to those who did not (-3.67° ± 12.50° vs. 8.39° ± 6.41°, p=0.016). Conclusions: DOA remains a rare but relevant clinical challenge. Our exploratory findings suggest that the LTV may be an insufficient standalone landmark in Lenke 1A subtypes, and that pelvic anteversion may serve as a mechanical warning sign for potential junctional failure. These observations underscore the necessity of a more comprehensive, three-dimensional approach to LIV selection and require further prospective validation studies.