Üriner sistem enfeksiyonlarından izole edilen Escherichia coli ve Klebsiella pneumoniae suşlarında florokinolon direncini etkileyen risk faktörlerinin değerlendirilmesi

Aim: The increased antimicrobial resistance rates limit oral empirical treatment options in urinary tract infections. Determining risk factors associated with antibiotic resistance is important in terms of empirical antibiotic selection. We aimed to evaluate fluoroquinolone resistance and risk factors in Escherichia coli (E. coli) and Klebsiella pneumoniae (K. pneumoniae) strains isolated from urine cultures.

Materials and Methods: A total of 76 patients who were admitted to the outpatient urology clinic were analyzed retrospectively from January 2015 through December 2017. Possible risk factors associated with fluoroquinolone resistance were analyzed statistically.

Results: Sixty (78.9%) of the patients were female and 16 (21.1%) were male and mean age was 54.1 ± 19.6 years. The fluoroquinolone resistance was 55.3% and extended spectrum beta-lactamase positivity rates were 15.8%. Complicated urinary tract infection (p=0.009), urolithiasis (p=0.014), uropathology (p=0.002), urological intervention (p=0.040) and prior antibiotic use (p<0.001) were significantly associated with fluoroquinolone resistance. The weak positive correlation was found between complicated urinary tract infection, urolithiasis, uropathology, urological intervention and fluoroquinolone resistance and prior antibiotic use was showed moderately positive correlation with fluoroquinolone resistance (p<0.05). Prior antibiotic use is identified as an independent risk factor for fluoroquinolone resistance (p=0.005).

Conclusion: Identification of preventable factors leading to antibiotic resistance and taking the necessary precautions are important both in empirical antibiotherapy selection and in decreasing resistance rates together with rational antibiotic use.

Amaç: Antimikrobiyal direnç oranlarındaki artış, üriner sistem enfeksiyonlarında oral ampirik tedavi seçeneklerini kısıtlamaktadır. Dirençle ilgili risk faktörlerini belirlemek, ampirik antibiyotik seçimine yol göstermesi açısından önemlidir. Çalışmamızda, polikliniğe ayaktan başvuran hastaların idrar kültürlerinden izole edilen Escherichia coli (E. coli) ve Klebsiella pneumoniae (K. pneumoniae) suşlarında florokinolon direnci ve risk faktörlerini değerlendirmeyi amaçladık.

Gereç ve Yöntem: Ocak 2015-Aralık 2017 tarihleri arasında üroloji polikliniğine başvuran ve idrar kültüründe E. coli ve K. pneumoniae üremesi olan 76 hastanın demografik verileri geriye dönük olarak değerlendirildi. Florokinolon direncine etki edebilecek olası risk faktörleri istatistiksel olarak incelendi.

Bulgular: Hastaların 60 (%78.9)’ ı kadın ve 16 (% 21.1)’ i erkekti ve yaş ortalaması 54.1 ± 19.6 yıl olarak bulundu. Florokinolon direnci %55.3, genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz pozitifliği %15.8 olarak saptandı. Florokinolon direnci açısından komplike idrar yolu enfeksiyonu (p = 0.009), üriner sistem taşı (p = 0.014), üropatoloji (p = 0.002), ürolojik girişim öyküsü (p = 0.040) ve önceden antibiyotik kullanım öyküsü (p<0.001) anlamlı bulundu. Üriner sistem taşı, üropatoloji, ürolojik girişim öyküsü ve komplike idrar yolu enfeksiyonu varlığı ile florokinolon direnci arasında zayıf derecede pozitif yönde; önceden antibiyotik kullanım öyküsü ile florokinolon direnci arasında ise orta derecede pozitif yönde ve istatistiksel olarak anlamlı korelasyon bulundu (p<0.05). Son 6 ay içinde antibiyotik kullanımı öyküsü, florokinolon direnci açısından bağımsız risk faktörü olarak bulundu (p=0.005).

Sonuç: Antibiyotik direncine neden olan önlenebilir faktörlerin belirlenerek gerekli önlemlerin alınması, hem ampirik antibiyoterapi seçiminde yol gösterici olması hem de akılcı antibiyotik kullanımı ile birlikte direnç oranlarını azaltabilmek açısından önemlidir.