Tibialis anterior tendon transferi tespitinde çapa dikiş, askı düğme sistemi ve tünel yöntemlerinin karşılaştırmalı biyomekanik ve anatomik analizi

Amaç: Tendon transferleri, ortopedik cerrahide özellikle pediatrik deformiteler ve sinir hasarı sonrası fonksiyonel kapasiteyi arttırmak amacıyla sık kullanılan tekniklerdir. Tendon transferleri birkaç temel prensip etrafında şekillenmiştir. Bu prensipler transfer sonrası hareket beklenen eklemin esnek olması, transfer yapılacak yumuşak dokunun iyileşmeye elverişli olması, donor tendonun yeterli ekskürsiyona ve kuvvete sahip olması, doğrusal bir çekiş eksenine sahip olması ve aynı zamanda feda edilebilir olmasıdır. Bu prensiplerin çoğu iyi bir preoperatif planlama ile uyulabilecek sınırları ifade ederken intraoperatif değiştirilebilir temel değişken olarak transfer edilecek bölgedeki dokunun mahiyeti ve uygulanacak transfer tekniğinin bu doku ile etkileşimi olarak öne çıkmaktadır. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda osseotendinöz bir iyileşme beklentisi ile tarsal kemiklere transfer edilerek tespit edilen tibialis anterior transferi uygulamalarında 3 farklı tespit yöntemini kıyaslamayı amaçladık. Bu teknikler: 1) Askı düğme sistemi ile tespit 2) Çapa dikiş ile tespit 3) Tünel tekniği ile tespit. Bunun için toplam 9 kadavrada 3 farklı cerrahi teknik 3er farklı kadavrada uygulanmıştır. Sonuç parametresi olarak tespit sonrası transfer edilen tendonun traksiyon kuvveti ile direnebildiği maksimum kuvvet, maksimum kuvvet etki ettiği andaki deplasman değerlendirilmiştir. Biyomekanik testin tamamlanmasının ardından tibialis anterior transfer edilen ayak bileği mediali disseke edilerek median plantar sinirin hasarlanıp hasarlanmadığı araştırılmıştır. Bulgular: Deneylerde elde edilen sonuçlara göre gruplar arasında kopma öncesi maksimum kuvvet değerinde ve maksimum kuvvet uygulandığı andaki deplasman miktarında anlamı bir fark olmadığı ortaya konulmuştur. Dokuz kadavranın hiçbirinde median plantar sinir hasar görmemiştir. Sonuç: Önerilen tekniğin karşılaştırılan teknikler ile benzer biyomekanik dayanım sunması, implant maliyeti olmaması, kalıcı tespit materyali bırakılmasını gerektirmemesi ve nörovasküler hasar yaratma olasılığı açısından risk oluşturmaması sebebiyle etkin ve güvenli bir yöntemdir.

Introduction: Tendon transfers are frequently used techniques in orthopedic surgery to increase functional capacity, especially after pediatric deformities and nerve damage. Tendon transfers are shaped around a few basic principles. These principles are that the joint in which movement is expected after the transfer is flexible, the soft tissue to be transferred is suitable for healing, the donor tendon must have sufficient excursion and strength, it must have a linear traction axis, and it must also be sacrificial. While most of these principles express the limits that can be followed with good preoperative planning, the main variables that can be changed intraoperatively are the nature of the tissue in the area to be transferred and the interaction of the transfer technique with this tissue. Materials and Methods: In our study, we aimed to compare 3 different fixation methods in tibialis anterior transfer applications, which are transferred and fixed to the tarsal bones with the expectation of an osseotendinous recovery. These techniques are: 1) Fixation with endobutton 2) Fixation with Suture Anchor 3) Fixation with tunnel technique. For this purpose, 3 different surgical techniques were applied to 3 different cadavers in total. As the result parameters, the maximum force that the transferred tendon could resist with the traction force after fixation and the displacement at the moment the maximum force acted were evaluated. After the biomechanical test was completed, the medial part of the tibialis anterior transferred ankle was dissected and it was investigated whether the median plantar nerve was damaged. Result: According to the results obtained in the experiments, it was revealed that there was no significant difference between the groups in the maximum force before rupture and the amount of displacement when the maximum force was applied. The median plantar nerve was not damaged in any of the nine cadavers. Conclusion: The proposed technique is an effective and safe method because it offers similar biomechanical strength to the compared techniques, has no implant cost, does not require leaving permanent fixation material, and does not pose a risk of neurovascular damage